امروز: جمعه, 29 تیر 1397 20:52
وبسايتهاي فعال شهرستان
0010
آخرین مطالب سایت گناباد20
پروژه های شهرستان (پربازدید)

در ایران هم می‌شود کار تحقیقاتی کرد و دیده شد

مدیر پروژه شبیه‌ساز واقعیت مجازی در دانشگاه علوم پزشکی گناباد معتقد است: در ایران هم می‌شود کار تحقیقاتی کرد و دیده شد.


به گزارش گناباد20و به نقل از خبرگزاري مفدا، دكتر سيد فرزين ميرچراغي مدير اين پروژه گفت:یکی از مشکلات جوان‌های ما این است که به دنبال بلند پروازی هستند و می خواهند در یک شب، ره صد ساله طی کنند. دانشجویان باید توقعات معقول داشته باشد. بعضی دانشجویان بلند پروازند و می‌خواهند با اولین محصول مسیرهای نجومی را طی کنند و این امکان پذیر نیست. برای موفقیت باید حوزه‌ها را بشناسیم و فضایی را انتخاب کنیم که جای کار کردن داشته باشد و قابل دسترسی باشد.

برای گذراندن یک طرح یک ماهه به شهر گناباد می‌آید اما خاک این شهر دامنگیرش می‌شود و می‌ماند. پزشک متخصص داخلی فارغ التحصیل دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی چنان تحت تاثیر مردم "کم توقع" و "مومن" و آرامش شهر گناباد قرار می‌گیرد، که بعد از گذراندن دوره یک ماهه‌اش، این شهر را برای ادامه زندگی و فعالیت‌های علمی خود برمی‌گزیند و اکنون رئیس دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی گناباد، عضو هیات علمی و مسئول آموزش مجازی این دانشگاه است.

این استاد جوان ۳۴ ساله با کمک یکی از همکاران و چند دانشجوی فعال و علاقه‌مند وارد مسیری می‌شوند که نام دانشگاه علوم پزشکی گناباد را چه در سطح کشور و چه در سطح بین المللی با آموزش مجازی پیوند می‌دهد.

در ادامه گفتگوی خواندنی مفدا با دکتر سیدفرزین میرچراغی را بخوانید.

​آقای دکتر لطفا بفرمایید ورود شما به مسیر آموزش مجازی و نرم‌افزارنویسی در این زمینه از کجا بود؟

قبل از آغاز طرح تحول آموزش پزشکی برنامه‌هایی را به منظور توسعه آموزش مجازی دانشگاه آغاز کرده بودیم که مورد توجه نیز قرار گرفت. با آغاز طرح تحول متوجه شدیم که با توجه به هزینه و اثربخشی، سرمایه گذاری در این حوزه می‌تواند موفقیت آمیز باشد. این پروسه از آموزش‌های آنلاین و ارتباطات چند جانبه آنلاین شروع شد؛ جلسات مورنینگ ریپورت‌، تله گراند راندهای آنلاین با اساتید خارج و داخل و حتی سرویس دهی به برخی کشورها مثل افغانستان و بازخوردهای مثبتی که داشتیم نیز در این زمینه بسیار موثر بودند. این حرکت علیرغم هزینه‌های کمی که داشت توانست اعتبار خوبی در سطح کشور به دست آورد و حتی منبع درامد نیز باشد.

اولین کاری که به طور مشخص ارائه دادید، چه بود؟

مطالعات زیادی در حوزه فناوری‌های نوین مثل واقعیت مجازی و واقعیت افزوده انجام دادیم، متوجه شدیم ورود به این عرصه علیرغم اینکه هزینه‌های زیادی ندارد اما از اثربخشی خوبی برخوردار است، به لحاظ بین‌المللی نیز فضا برای کار مهیا بود. اولین کاری که با آن شروع کردیم، استفاده از دوربین ۳۶۰ درجه برای ساخت محتوای مبتنی بر واقعیت مجازی بود مثل سیمولاتور و شبیه ساز واقعیت مجازی که کار به ظاهر ساده‌ای بود و عملا فقط یک فضای فیلم ۳۶۰ درجه از ام‌ارآی بود اما یک خلاء حتی در سطح بین‌المللی در این زمینه احساس می‌شد. ما این شبیه‌ساز را ساختیم و به عنوان اولین شبیه‌ساز در کانال‌هایی مثل یوتیوب منتشر کردیم؛ در حال حاضر اگر ام‌آرآی سیمولاتور را در گوگل سرچ کنید این شبیه‌ساز را به عنوان اولین گزینه ارائه می‌دهد. این کار با کمک تیمی از بچه‌های فنی و مهندسی شهرستان در رشته‌های هوش مصنوعی و مهندسی نرم افزار و دانشجویان پزشکی انجام شد. ما این گروه را در قالب یک هسته فناور در مرکز رشد دانشگاه ثبت کردیم که در حال حاضر نیز به عنوان یک شرکت، مسیر دانش‌بنیان بودن را طی می‌کند. همکاران من در این گروه جوانانی هستند که حداکثر سنشان ۲۶ سال است. ما توانستیم بر اساس امکانات موجود در ایران در این حوزه سرمایه‌گذاری کنیم.

دیگر تولیدات شما در چه زمینه‌هایی است؟

ما در حوزه نرم‌افزار و کدنویسی کار می‌کنیم و در حال تالیف مقالات علمی برای نشریات معتبر نیز هستیم. سخت افزارهایی را که در ایران موجود هستند، مبنا قرار دادیم و در حوزه نرم افزار چیزهایی را که نیاز داشتیم با استفاده از واقعیت مجازی ساختیم؛ مثل شبیه‌سازهای معاینات، معاینه ریه، معاینات نورولوژیک و فیزیوتراپی هوشمند. فیزیوتراپی هوشمند این قابلیت را دارد که خود بیمار به تنهایی از آن استفاده کند. دستگاه را مانند یک عینک به چشم می‌گذارد، دستگاه از بیمار می‌خواهد که مثلا سیبی را از درخت بچیند، این حرکت چیدن سیب همان حرکت فیزیوتراپی مد نظر است.

برای تجاری سازی این محصولات چه کرده‌اید؟

در حال طی کردن مراحل صنعتی شدن هستیم، لازم است مجموعه ما به عنوان شرکت دانش بنیان ثبت شود. ابتدا کارهای مطالعاتی انجام شد، هنگامی که قابلیت‌های فناروانه و تجاری کار را سنجیدیم، در مرکز رشد دانشگاه اسم خود را به عنوان یک هسته فناور ثبت کردیم، شرکت ما از حدود سه ماه پیش تحت عنوان "تجهیز فناور ایلیا شرق" در مرکز رشد دانشگاه ثبت شده و نزدیک به یک سال طول می‌کشد تا به عنوان شرکت دانش بنیان در نظر گرفته شود. در حال حاضر خود من و یکی از اعضای هیات علمی به همراه چند نفر از دانشجویان سهام دار این شرکت هستیم.

در واقع دانشجویان را در سود اقتصادی این فعالیت علمی شریک کردید.

بله همینطور است. هدف اولیه و شخصی من به عنوان یک پزشک و کسی که در سیستم مسئولیت دارم این است که این شرکت اگر درآمدزایی دارد برای دانشجویان هم کارآفرینی کند؛ چون درآمد خود من از جای دیگری است. البته تا زمانی که پروسه دانش‌بنیان شدن را طی کند، شرکت با سرمایه شخصی من کار می‌کند.

در این مسیر با چه مشکلاتی رو برو هستید؟

بیشتر از مسائل مالی، مسائل بروکراتیک و قوانین ناقص و دست و پاگیر ما را در مسیر توسعه کار اذیت می‌کنند. یک بحث این است که پروسه برای یک فرد هیات علمی که خودش مسئول است و در دانشگاه سمت دارد، بسیار وقت گیر است و نیاز به مراجعات و استعلام‌های زیادی است که لازم است وقت بگذاریم، مرخصی بگیریم از کارمان بزنیم و به ادارات مختلف مراجعه کنیم. هر چند مراکز رشد برای تسهیل گری هستند اما مرکز رشد نمی‌تواند همه کارها را از طرف ما انجام دهد.

موضوع دیگر قانون منع مداخله کارمندان دولت در معاملات است که از سال ۱۳۳۷ در کشور موجود بوده و هدف این قانون این است که افرادی که در ادارات دولتی کار می‌کنند رانتی نداشته باشند که بتوانند محصولات خود را به مراکز دولتی بفروشند و یک پایشان در شرکت خصوصی و یک پایشان در دولت باشد. البته دانش بنیان‌ها از این مساله معاف هستند؛ مشکل اینجاست که ما هسته فناور هستیم و شاید نزدیک به یک یا دو سال طول بکشد تا دانش‌بنیان شویم و این بازه زمانی ما را از فعالیت اقتصادی دور می‌کند. این قانون اصولا درست است، اما کامل دیده نشده و مانع بزرگی برای این است که اساتید دانشگاه از راه‌های قانونی پیش بروند و باعث می‌شود برخی از همکاران ما به دنبال مسیرهایی برای دور زدن قانون بروند. اما برای ما که این کار را نکردیم و خواستیم مسیر را قانونی طی کنیم بسیار راه سختی است و اراده پولادین می‌خواهد و نمی‌دانم چند نفر در این راه دوام می‌آورند. وزارت بهداشت که کارگروه دانشگاه نسل سه را در طرح تحول راه انداخته، لازم است چتر حمایتی خود را گسترده‌تر کند.

چند نفر دانشجو به طور مستقیم یا غیر مستقیم با پروژه‌های شما درگیر هستند؟

فعلا سه نفر از دانشجویان به عنوان سهام دار با ما همکاری می‌کنند، اما طرح‌هایی داریم که به موزات پیش می‌بریم و هدف ما این است که دانشجویان بیشتری در این راستا توانمندسازی شوند. با کمک معاونت آموزشی و مرکز رشد دانشگاه در تلاش هستیم دوره‌های توانمندسازی برای دانشجویان دانشگاه طراحی کنیم. موافقت تشکیل انجمن علمی سلامت الکترونیک را گرفته‌ایم تا دامنه افرادی را که در این حوزه خبره می‌شوند، بیشتر کنیم و فعالیت‌ها را گسترش دهیم.

برنامه نویسی و کدنویسی با انواع نرم افزارها، مبانی تئوری در قالب کارگاه‌ها و برنامه‌های آموزشی طراحی شده است که هدف آنها توانمندسازی دانشجویان پزشکی است. به دنبال این هستیم که پزشکی که فارغ التحصیل می‌شود، توانمند باشد و بتواند برنامه‌های مورد نیازش را خودش بنویسد و حتی بتواند علاوه بر کار طبابت، کارآفرینی هم بکند. ما مجوز ۵۰۰ ساعت کار دانشجویی در دانشکده گرفتیم که این دانشجویانی که توانمند می‌شوند، کار هم داشته باشند.

کاری که شما در دانشگاه علوم پزشکی گناباد و در شهر کوچکی مثل گناباد انجام داده‌اید می‌تواند برای جوان‌ها و دانشجویان از این جهت امیدوار کننده باشد که در کشور خودشان هم می‌توانند ایده‌هایشان را به عمل نزدیک کنند. تا چه اندازه خود شما معتقد به این موضوع هستید که در ایران هم می‌شود ماند و کار علمی کرد.

امسال من به عنوان سخنران کلیدی همایش یادگیری الکترونیکی درباره سیاست گذاری‌هایی صحبت کردک که به نوعی پاسخی به سوال شماست. در شهر گناباد به عنوان یک شهر کوچک مدلی ایجاد شد که می‌تواند الگویی برای سطح کشور باشد. چطور می‌شود در شهری با جمعیت ۱۲۰ هزار نفر با بضاعت محدود از لحاظ نفرات، اتفاق علمی در سطح کشور و بین المللی رقم زد؟ در همایش‌ها و وبینارهای آنلاینی که ما کار خود را معرفی کردیم بازخوردهای مثبتی در سطح بین‌الملل دریافت کردیم. این الگو می‌تواند در سطح کشور نیز اجرا شود، به سهولت می‌توان در یک شهر ۸ میلیون نفری ده‌ها شرکت دانش بنیان تاسیس کرد و به کار علمی پرداخت.

راهکار و توصیه شما برای اجرای این الگو چیست؟

لازم است سیاست گذاران ما رویه‌های موجود را اصلاح کنند و در دانشگاه‌ها نیز باید به اولویت‎ها توجه شود. من توانستم سیاست‌ها را طوری با مسیر هماهنگ کنم که کار برای دانشجویان جوان ما تسهیل شود اما شاید در یک دانشگاهی این موضوع اولویت رئیس دانشگاه یا دانشکده نباشد و ترجیح دهند دانشجویشان رتبه یک آزمون باشد. در حالی که در کشور ما مشکل اصلی کارآفرینی و تولید ثروت از علم است که باید اصلاح شود و مورد توجه قرار گیرد. در بعد دانشجویی هم دانشجویان به فرض غلط بودن سیاست‌ها، خودشان می‌توانند توانمندی‌هایشان را تقویت کنند. امروزه آموزش تنها در دانشگاه‌ها در جریان نیست. به صورت انلاین در آپارات و یوتیوپ و امثال آنها و از طریق کرس‌های آنلاین می‌توان مطالب زیادی آموخت. خود من متخصص داخلی هستم اما چطور وارد حوزه سلامت الکترونیک شدم. من مدرکی در این زمینه ندارم بلکه از روی آموزش‌های انلاین از موسسات مختلف و سایت‌های معتبر و مختلف برنامه نویسی را یاد گرفتم. صرفا مدرک اکادمیک کافی نیست خود دانشجوها باید به دنبال آموزش‌های اپن کورس باشند.

آیا برای پیشرفت کردن، کار علمی کردن و دیده شدن حتما باید از کشور رفت؟

در ایران هم می‌شود کار تحقیقاتی کرد. یکی از مشکلات جوان‌های ما این است که به دنبال بلند پروازی هستند و می خواهند در یک شب، ره صد ساله طی کنند. دانشجویان باید توقعات معقول داشته باشد. دانشجویان زیادی بودند که می‌شد کار را با آنها پیش برد اما من با کسانی کار کردم که توقعاتشان معقول بود و واقع بین بودند. بعضی دانشجویان بلند پروازند و می‌خواهند با اولین محصول مسیرهای نجومی را طی کنند و این امکان پذیر نیست.

باید حوزه‌ها را بشناسیم و فضایی را انتخاب کنیم که جای کار کردن داشته باشد؛ حوزه نرم افزار در ایران بهشت است، چون شرایط کار کردن در آن وجود دارد. ما در زمینه سخت افزار هم می‌توانستیم کار کنیم اما با بررسی که کردیم متوجه شدیم در زمینه سخت افزار با سطح بین المللی خیلی فاصله داریم. اگر بخواهیم حرفی برای گرفتن داشته باشیم در زمینه نرم افزار فاصله را می‌توان به راحتی جبران کرد. بنابراین در سیاست گذاری باید سراغ جاهایی برویم که بتوانیم به آنها دسترسی پیدا کنیم.

توصیه می‌کنم خود دانشجویان نیز به دروس دانشگاهی اکتفا نکنند و در دوره‌های توانمندسازی چه به صورت آنلاین چه در قالب کارگاه‌های مختلف شرکت کنند و دوران تحصیل را فقط به کتاب خواندن نگذرانند و توقعاتشان را معقول کنند و پله‌های ترقی را آرام آرام طی کنند.

شما دورنمای پروژه‌های خودتان را چگونه ترسیم کردید؟

ما در کار خومان یک دور نمای چهار پنج ساله برای بازگشت سرمایه و سودآوری در نظر گرفتیم و هزینه‌ها را هم کاهش دادیم. چون خیلی وقت‌ها بر اساس سیاست‌های وارداتی، رقبایی برای ما پیدا می‌شود پس باید قیمت‌ها را طوری بچینیم که بتوانیم در بازار رقبا بمانیم. من مطمئن هستم بهتر و با کیفیت‌تر از کاری که ما کردیم در کشورهای خارجی موجود هست. الان یکی از دانشگاه‌ها یک شبیه ساز به ما سفارش داده که قیمت نمونه خارجی آن حدود ۲۰۰ هزار دلار است که با نصب و پشتیبانی بیش از ۳۰۰ تا ۴۰۰ هزار دلار هزینه خواهد داشت. ما هر چند دقیقا خود آن را نساختیم اما در حد خودمان در حدی که کار کشورمان راه بیفتد با حدود یک بیستم شاید کمتر از ۱۰ هزار دلار حدود ۳۰ میلیون تومان این محصول را جمع کردیم، معقولانه نگاه کردیم و بلندپروازی نکردیم. با کاهش هزینه‌ها توانستیم مشتری جذب کنیم. این اتفاقی است که در یک شهر کوچک مثل گناباد رقم خورده است، قطعا در سطح کشور پتانسیل و بستر فعالیت برای کسانی که بخواهند کار کنند وجود دارد و این الگو قابل تعمیم است.

شما فارغ‌التحصیل دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی هستید، چه شد که این فعالیت‌های علمی را در دانشگاه علوم پزشکی گناباد رقم زدید؟

من پزشکی عمومی و تخصص داخلی را با رتبه اول در آزمون جامع علوم پایه و رتبه اول تخصص داخلی در دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی گذراندم و بلافاصله بعد از فراغت از تحصیل جذب هیات علمی شدم. برای گذراندن یک طرح یک ماهه به گناباد آمدم و مجذوب شرایط محیطی و مردم قانع و مومن این شهرستان شدم. فضای آرام و به دور از هیاهو و قیل و قالی که در این شهر حاکم بود برایم جذاب شد و باعث شد اینجا را برای ادامه زندگی، کار و فعالیت علمی برگزینم.

به نظر می‌رسد آرامشی که این شهر و مردمش به شما داده‌اند کمک کرده که به دور از دغدغه‌های موجود در شهر بزرگی مثل تهران به کار علمی بپردازید.

دقیقا همینطور است. اینجا شهری خوب با مردمی بسیار خوب و کم توقع است که آرامش روحی برای من ایجاد کرده است. من اگر تهران بودم شاید به جرات بگویم ده درصد کاری که اینجا انجام دادم را نمی‌توانستم انجام دهم. در تهران وقت بسیار زیادی در مسیر و در تردد تلف می‌شود. اینجا مسیر بین منزل، محل کار، بیمارستان، دانشکده پزشکی و ستاد اداری دانشگاه در عرض ۵ دقیقه طی می‌شود. موضوع دیگر این است که در بازار رقابتی ما توانستیم هزینه‌ها را پایین بیاوریم چون در اینجا هزینه‌های ما خیلی پایین است. حتی اگر در نزدیکترین شهر بزرگ که مشهد است، بودیم حتما ۳ تا ۴ برابر هزینه ماهیانه ما بیشتر می‌شد. این امر نشان می‌دهد که شهرهای کوچک نیاز به توجه بیشتر و مجدد دارند و اگر مسئولین برنامه‌ریزی درستی داشته باشند، می‌شود جلو مهاجرت را گرفت و آن را تبدیل به مهاجرت معکوس کرد. در دانشگاه علوم پزشکی گناباد حمایت بسیاری از ما صورت گرفت و مسئولان در حدی که از دستشان بر می‌آمد به ما کمک کردند که جا دارد از آنها سپاسگزاری کنم. اینکه با دید مثبت به فعالیت‌های ما نگاه کردند و سدی جلو ما نگذاشتند قابل تقدیر است.

از اینکه وقت خود را در اختیار ما قرار دادید، سپاسگزارم.

نوشتن دیدگاه

با سلام و احترام به تمامی مخاطبین فهیم و البته صبور پایگاه خبری و اطلاع‎رسانی شهرستان گناباد- گناباد20
به استحضار این عزیزان می رساند، علی‌رغم اهتمام تحریریه‎ی این پایگاه خبری نسبت به انتشار تمامی دیدگاهها، درج نظراتی که حاوی توهین، تهمت و اسائه ی ادب به اشخاص حقیقی و حقوقی باشند و یا هدفشان دروغ پردازی‎ها و سیاه‎نمایی های مغرضانه باشد میسر نمی باشد.
درصورتی که پیشنهاد و یا مطلبی دارید که نیاز به پیگیری و ارتباط می باشد تلفن و یا آدرس ایمل خود را درج فرمایید.


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

کانال تلگرام گناباد20
تلگرام-گناباد20.jpg02
محل تبلیغ شما
محل تبلیغ شما
منتظر تبلیغات شما هستیم
براي درج تبليغات خود با ما(ارتباط با ما)تماس بگيريد
متن و عكس تبليغ خود را به آدرس info@Gonabad20.ir ارسال نمائيد
مرور اخبار شهرستان
آمار بازدید از گناباد20
12107633
امروز
دیروز
اين هفته
صفحات بازدید شده
کاربران واردشده
بازدید ماه قبل
بارديد كل
3893
5528
33929
12037315
99295
196139
12107633